Χαράλαμπος Βοζίκης
1862 – 1937

Αρκάς νομικός και πολιτικός. Ο Χαράλαμπος Βοζίκης διατέλεσε πρόεδρος της Βουλής (1933-1935) και της Ε’ Εθνοσυνέλευσης (1935).

Γεννήθηκε το 1862 στον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας από οικογένεια αγωνιστών του 1821. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία στην Τρίπολη.

Έλαβε για πρώτη φορά μέρος στις εκλογές της 16ης Απριλίου 1895 και εκλέχθηκε βουλευτής Κυνουρίας με το Εθνικόν Κόμμα του Θεόδωρου Δηλιγιάννη. Στη συνέχεια, όταν αυτό διασπάστηκε, ακολούθησε τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, με το κόμμα του οποίου εκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές της 7ης Φεβρουάριου 1899. Στις εκλογές της 26ης Μαρτίου 1906 επανεξελέγη βουλευτής Κυνουρίας και υπήρξε δραστήριο μέλος της εκσυγχρονιστικής «ομάδας των Ιαπώνων».

Το 1912, μετά τη λήξη του Α’ Βαλκανικού πολέμου, διορίστηκε από τον Ελευθέριο Βενιζέλο γενικός διοικητής των Νήσων του Αιγαίου, ενώ, όταν ο Δημήτριος Γούναρης ανέλαβε τη διακυβέρνηση το Φεβρουάριο του 1915, ο Χαράλαμπος Βοζίκης διορίστηκε υπουργός των Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως. Διετέλεσε, επίσης, πολιτικός διοικητής Θράκης (1920), υπουργός γενικός διοικητής Θράκης (1921-1922), υπουργός Επισιτισμού και Αυτάρκειας (1921) και υπουργός Δικαιοσύνης (1921).

Απείχε από τις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου 1923 για την Δ' Εθνοσυνέλευση, αλλά συμμετείχε στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 1926 κι εξελέγη βουλευτής Αθηνών με το Λαϊκό Κόμμα. Το διάστημα 1928-1933 ιδιώτευσε και ασχολήθηκε με τη δικηγορία στην Αθήνα.

Επανήλθε στον πολιτικό στίβο στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933, στις οποίες η «Ηνωμένη Αντιπολίτευση» υπό τον Παναγή Τσαλδάρη έλαβε το 46,19% των ψήφων κι εξέλεξε 136 βουλευτές. Ο ίδιος εξελέγη βουλευτής Κυνουρίας και στις 30 Μαρτίου ανέλαβε την προεδρία της Βουλής, παραμένοντας στη θέση αυτή έως τη διάλυσή της, την 1η Απριλίου 1935, μετά το αποτυχημένο φιλοβενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου.

Στις εκλογές της 1ης Ιουλίου 1935 εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας και από τη θέση του προέδρου διηύθυνε τις εργασίες της Ε' Εθνοσυνέλευσης, η οποία ενέκρινε με το Ψήφισμα της 10ης Ιουλίου τη διενέργεια δημοψηφίσματος για τον καθορισμό της μορφής του πολιτεύματος. Όταν εξερράγη το πραξικόπημα Κονδύλη στις 10 Οκτωβρίου 1935 και η νέα κυβέρνηση μαζί με την Επαναστατική Επιτροπή κατέλαβαν το κυβερνητικό έδρανο στη Βουλή, ο Βοζίκης παραιτήθηκε από πρόεδρος.

Μετά το θάνατο του Παναγή Τσαλδάρη, λίγο πριν από τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου, ο Χαράλαμπος Βοζίκης διετέλεσε επικεφαλής του προεδρείου του Λαϊκού Κόμματος. Η πολιτική του σταδιοδρομία έληξε ουσιαστικά όταν επιβλήθηκε η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά.

Υπήρξε αυθεντία στη νομοπαρασκευαστική τεχνική, αναδείχθηκε σε ικανό ρήτορα με βροντώδη φωνή, ήταν ευφυέστατος, ετοιμόλογος και θυμόσοφος, ενώ διακρίθηκε για την πολιτική μετριοπάθειά του. «Είχε παράστημα επιβλητικόν, πρόσωπον δασύτριχον, με μεγάλους μύστακας και πυκνόν γένειον, όψιν αυστηράν αλλά ήμερον ήθος», σύμφωνα με την περιγραφή ενός συγχρόνου του. Ήταν γνωστός στους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους της εποχής του ως Μπάρμπα - Χαράλαμπος. Το 1925 έγραψε ένα χρονικό της Δίκης των Έξι.

Ο Χαράλαμπος Βοζίκης πέθανε στην Αθήνα στις 30 Ιουλίου 1937, σε ηλικία 75 ετών.