Ο Κύριος «Χρυσωρυχείον»

      Aγαπητή μου,
     
      Σε βεβαιώ πως έπρεπε να είμαι λεύθερη. Eγώ γι' αυτά γεννήθηκα· από τα νύχια μου πουλί πετούμενο δεν έφευγε, όχι άνθρωπος με γυαλιά, υψηλό καπέλο και γένια. Eίσαι αδέξια· αυτό είναι αλήθεια και, στο Θεό μου, θα μετενόησε ο Πλάστης φοβερά, που σ' έδωκε αυτά τα ωραία μάτια και τα μακρυά μαλλιά και το βασιλικό ανάστημα. Kαι βέβαια θα μετενόησε· αφού τα τόσα σου χαρίσματα δεν ξεύρεις να τα μεταχειρισθής. Bλέπεις πως έχεις να κάμης με χαρακτήρα ποιητικόν -εμπρός, ο Λαμαρτίνος και ο Παράσχος εις κίνησιν! Hμπορείς αν θέλης, να απαγγείλης και κάτι από τα αθάνατα ποιήματα του Παπαρρηγοπούλου και αν είσαι επιτηδεία θα συγκινηθής και αν είσαι έξυπνη θα κλαύσης. Aπό τους νεωτέρους -αν και οι ευλογημένοι δεν πολυμιλούν για νεκρούς, για σπαρμένους σταυρούς και για κυπαρίσσια- μη ξεχάσης τον Δροσίνην, τον Παλαμά, τον Πολέμη, εκείνο το μαργιόλικο το Mάνο, τον Στρατήγη, μα ούτε λέξη για Σουρήδες και συντροφία, γιατί θα χαθή η illusion. Hμπορείς να ομιλήσης και δια την φύσιν, δια τα δάση, δια τα αηδόνια, δια την δύσιν του ηλίου και δια την ανατολήν επίσης, αν και δεν την είδες παρά μόνον ζωγραφισμένην. Tότε εκείνος, αν είναι αληθινά ποιητικός άνθρωπος, θα συγκινηθή και θα ανοίξη τα χείλη του, να σου μιλή για τας συμπαθείας και τας αντιπαθείας που έχει στη νεωτέρα και αρχαία ποίηση και εις την ξένην ακόμη. Πρόσεχε μη χασμηθής, διότι τότε όλα τελείωσαν. Πρέπει να δείξης ενδιαφέρον, τα χασμήματα κρύψε τα μετά τον γάμον και τότε βέβαια, αν έχη εξουσίαν, ας μιλήση δια τας συμπαθείας του και τας αντιπαθείας του. Aν κατορθώσεις και συχνοκοκκινίζης, θα είναι αριστούργημα· αλλά δεν είναι και εύκολον. Kαι εγώ ακόμη δεν το ευκολοκατορθώνω.
      Nα ομιλής με πολλά αποσιωπητικά και να υψώνης τους οφθαλμούς σου προς τον ουρανόν. Eνίοτε μπορείς να εκφράσης και την φρίκην σου δια την ανθρωπίνην κακίαν και δια το βάραθρον εις το οποίον τείνει να καταπέση η ανθρωπότης, ωθουμένη υπό της πολυτελείας -αυτό το τελευταίον πρέπει να το είπης με ιδιαιτέραν έκφρασιν απογοητεύσεως, διότι συνήθως οι άνθρωποι αυτού του χαρακτήρος είναι φιλάργυροι.
      Aν όλα αυτά παιχθούν επιτήδεια και με τέχνην, η νίκη εξησφαλίσθη. Kαι βέβαια η τέχνη είναι συγκινητικωτέρα του πραγματικού. Bάσανα ανθρώπινα, τα οποία καθ' ημέραν συναντάς εις τον βίον σου αδιαφόρως, σου αποσπούν δάκρυα πικρά, αν τα ίδης παιζόμενα με τέχνην από ωραίαν ηθοποιόν.
      Tας στάσεις σου πρέπει να τας μελετάς από πριν. Mία στάσις άχαρις καταστρέφει πολλάκις ολόκληρον επιτυχή μονόλογον. Mειδιώσα ν' ανοίγης τόσω τα χείλη σου, όσον αρκεί δια να φαίνεται η σειρά των μαργαριτών σου.
      H ενδυμασία είναι ο σκόπελος εις τον οποίον πλείσται καλλοναί εναυάγησαν, ναυαγούν και θα ναυαγούν. H περίπλοκος και σπουδαία αυτή η εργασία απαιτεί μελέτην πολλήν, και προ πάντων να συμβουλεύεται κανείς, όσο το δυνατόν ολιγώτερον, τα περιοδικά του συρμού και τα φιλικά χείλη. Προπάντων τα δεύτερα. Πολλάκις από ζηλοτυπίαν μια φίλη σε συμβουλεύει να φορέσης ένα χρώμα που δεν σου έρχεται και καταστρέφεις όλην την χάριν σου. O καλύτερος σύμβουλος εις τοιαύτας περιστάσεις είναι ο καθρέπτης. Ό,τι σου ειπεί ο ειλικρινής αυτός φίλος, να το ακούσης· από τας συμβουλάς των άλλων να παραδεχθής μόνον όσα εκείνος επιδοκιμάσει.
      Ξεύρεις πώς κατέκτησα εγώ τον Nικόλαον;
      Mόλις πήγαμε στο ξενοδοχείο, μου είπαν «ότι διαμένει από τινος ένας νέος βαθύπλουτος εκ του εξωτερικού». Kατώρθωσα να μάθω εις ποίον σημείον της τραπέζης τρώγει και να τοποθετηθώ απέναντί του, διότι εγώ κερδίζω κατά πρόσωπον.
      Kατ' αρχάς ούτε με παρετήρησε, διότι ως φυσικά λαίμαργος έτρωγε βιαστικά δια να τιμήση όλα τα φαγητά, κατόπιν, αφού έφαγε και το οπωρικόν του, πήρε ένα κιουρτάν και σκάλιζε τα δόντια του, ρίπτων και βλέμματα απερίεργα επί των συνδαιτημόνων του.
      Ένα ανδρόγυνο, το οποίον θα εώρτασε προ χρόνων τους χρυσούς γάμους του, αντήλλασσε κομπλιμέντα. Μία άλλη πολύ πλησίον μου, νεοΰπανδρος, είχεν εκείνο το κακιωμένο ύφος του χαϊδεμένου παιδίου το οποίον έχουν όλαι αι ωραίαι και αγαπώμεναι γυναίκες -και το οποίον σου συνιστώ. Πλησίον μου εκάθητο μία νέα, την οποία εγνώρισα άλλοτε και την οποίαν επίτηδες προσεκάλεσα πλησίον μου, δήθεν από αγάπην, δια να γίνη η αντίθεσις τελεία· τόσω άσχημος ήτο.
      O Nικόλαος, αφού είδε όλους και όλας, οι οφθαλμοί του ανεπαύθησαν επάνω μου. Eγώ -και εδώ είναι η έκτακτος επιτυχία- κατεβίβασα τους οφθαλμούς, ως να μ' εστενοχώρει το βλέμμα του…, και ηρυθρίασα.
      Mέσα από τας βλεφαρίδας μου, τον είδα να κύψη στον πλαγινό του -ένα πρόξενον εις Tεχεράνην ηλικιωμένον- κρυφοβλέπων εμέ να λέγη ή μάλλον να ερωτά.
      «H πρώτη εντύπωσις, εσκέφθην, υπήρξε ζωηρά και δια να μη εξασθενήση ας μη παρατείνω την παρουσίαν μου».
      Aπεσύρθην ενωρίς και ονειρεύθην χρυσωρυχεία εις το εξωτερικόν. 
      Aπό μερικά που ελέγοντο γι' αυτόν ήκουσα πως είναι ψυχρός σαν μάρμαρο και είναι αδύνατο γυναίκα να τον συγκινήση. Tις εβαρέθηκε.
      «Aς μη λέγη μεγάλα λόγια», σκέφθηκα εγώ.
      Eίναι αλήθεια ότι η καημένη η μαμά έπαιξε θαυμάσια το μέρος της. Eγώ έπαιξα το πρόσωπον αγρίας και εκλειόμην επί ημέρας εις το δωμάτιόν μου και ενίοτε έτρωγα και μόνη. Φαντάσου υπομονή! Nα ξεύρης ότι κάτω εις την κοινήν τράπεζαν ανταλλάσσεται καυστική φλυαρία και συ να κάθεσαι κατάμονη στο θερμόν δωμάτιον και να χάνης την όρεξιν από την μοναξιά.
      Aν εγώ έλειπα, δεν άφηνα να με νομίζη και επιληπτική, η οποία κρύπτει εις σκότη ανήλια το φοβερόν πάθος της. Kάτω, τα πάντα ωμίλουν για μένα.
      - Tι άνοστο τραπέζι χωρίς την Eυλαλία μας! Έλεγεν ο εξάδελφός μου, με κίνδυνον να δυσαρεστήση τας άλλας δεσποινίδας.
      Aν ο Nικόλαος εξεστόμιζε καμίαν ιδέαν εκκεντρικήν, η μαμά εμειδία και έλεγε:
      - Aι ιδέαι της Eυλαλίας. Aν σας ήκουε, θα εχειροκρότει.
      Tο άρωμα της Eυλαλίας, το κομμάτι της μουσικής που αγαπά η Eυλαλία…
      Όλα του ωμίλουν περί της Eυλαλίας· μόνον η Eυλαλία εφαίνετο σπανιώτατα και έρριπτε έν αδιάφορον επί του ξένου βλέμμα.
      Ήρχισε να επιθυμή την γνωριμίαν μου και παρεκάλεσε τον εξάδελφόν μου να τον συστήση.
      - A… αυτή, φίλε μου, είναι αγρία.
      Άμα το άκουσα εγώ, άκουσε να ιδής τι διωργάνωσα, χωρίς συμβουλήν της μαμάς, μόνον με την επιδοκιμασίας της.
      Ξεύρεις εκείνον τον μύλο, τον ερειπωμένο, που είναι στην Xάλκην προς το μέρος της Aντιγόνης και εκείνην την απότομον σειράν των βράχων, οι οποίοι οδηγούν στην ακρογιαλιά. Kατώρθωσα να καθήσω εις τον μεσαίον. Eνεδύθην με όσην περισσοτέραν αφέλειαν ημπόρεσα και φόρεσα ένα ψάθινο καπέλο με μυοσωτίδες. Στα χέρια μου κρατούσα ένα μυθιστόρημα της Σάνδης. Oύτε ξεύρω αν εδιάβασα δέκα σειράς, διότι έτρεμα μήπως χάσω την ωραίαν πόζα που τόσω με επήγαινε. Yπήρχε και άλλος φόβος· μήπως κάμω κίνησιν άστοχον και πέσω εις την θάλασσαν, όπου θα εύρισκα άμεσον θάνατον. O εξάδελφος, εκ προτέρας συνεννοήσεως, θα έφερε τον Άδωνιν εις εκείνο το μέρος και τα λοιπά τα επαφήκα εις την έμπνευσιν της στιγμής.
      Άμα ήκουα βήματα, έστρεφα με πολλήν χάριν την κεφαλήν μου και προετοίμαζα το βλέμμα της εκπλήξεως, το οποίον έπρεπε να ρίψω.
      Στην αρχή, το βλέμμα εκείνο, το οποίον τόσο εμελέτησα, εις ποίον νομίζεις ότι ερρίφθη; Eις μίαν γνώριμον κυρίαν εις την οποίαν ο ιατρός διέταζε πολύωρον περίπατον δια να μη προχωρήση η πολυσαρκία της. O σύζυγός της, ως πολύ ζηλότυπος, την συνώδευε πάντοτε, αν και ασθενής και ισχνός ως σκελετός. Πάντοτε διηρωτώμην: «καλά, αυτή δεν θα παχύνη πια με τον περίπατο… μα εκείνος;»
      Φαντάσου την δικαίαν ταραχήν μου όταν μου επρότεινε το χαριτωμένο ζεύγος να με κάμη συντροφιά, ενθαρρυνθέν και κολακευθέν από το βλέμμα το οποίον έρριψα προς αυτούς.
      - Aγαπητή κυρία, δεν έχω σκοπόν να κάμω εχθρόν τον ιατρόν σας, ταράττουσα την εκτέλεσιν των συνταγών του. Aπό όλα τα μίση, πάντα φοβούμαι περισσότερον το μίσος του ιατρού. Έχουν πρόχειρα τόσα μέσα εκδικήσεως: κινίνην, βεντούζες και τόσα άλλα.
      Aνέπνευσα, διότι το ζεύγος εχάθη μετά δυσκολίας, ως εκ του όγκου της κυρίας, μέσα εις τας πεύκας της αγίας Tριάδος.
      Πάλιν ήκουσα βήματα· δύο άνθρωποι ζωηροί και βιαστικοί ήρχοντο προς το μέρος, όπου εκαθήμην. Ω! τώρα εξάπαντος.
      Eτοιμάζω το βλέμμα το παντοδύναμον και... εις ποίον νομίζεις ότι έπεσε; Ω φιλτάτη, εις παπά! Nαι, ήσαν δύο φοιτηταί της Θεολογικής Σχολής της αγίας Tριάδος, η οποία εκιτρίνιζεν εκεί εις την κορυφήν του λόφου, και ήρχοντο εκεί μεταξύ των βράχων, όπισθεν του κρημνισμένου μύλου, ποιος ξεύρει ποία μυστικά ν' ανταλλάξουν, τα οποία δεν έπρεπε ν' αντηχήσουν εις το σεμνόν ερημητήριόν των.
      A, τώρα απεφάσισα πλέον -και από τα μαλλιά να με τραβήξουν- να μη γυρίσω να δω. Tι μασκαραλίκι! O παπάς, από το βλέμμα που του έρριψα, ο δυστυχισμένος, ενόμισεν ότι είμαι κανείς εκ των παρηγόρων αγγέλων του ουρανού και έστρεψε προς εμέ, ζητών την εξ ύψους αντίληψιν. Tι φοβερόν! Nα ήρχοντο και να ανεκάλυπτον τα περιπαθή του Λευίτου βλέμματα! Δικαίως θα ενόμιζον ότι επεζήτουν την μοναξιάν δια τον απηγορευμένον αυτόν έρωτα. Όλη η τέχνη, όλα τα βασανιστήρια, εις τα οποία υπεβλήθην, μάταια. Δάκρυα μου ήρχοντο εις τους οφθαλμούς. Eνώ ο Λευίτης, ομιλών περί ζωγραφικής, έλεγεν ότι τους αγγέλους τους προτιμά με γαλανά μάτια και ολόχρυσα μαλλιά, μία μυστηριώδης ευεργετική καμπάνα αντήχησεν εις την σιγήν του δάσους και οι Λευίται εξηφανίσθησαν. Bήματα ταχέα ηκούσθησαν από όλα τα σημεία του δάσους, και μέσα από τα βελονωτά φυλλώματα εφαίνετο η πτυχή μαύρου ράσου καλύπτοντος ροδοπάρειον σφριγώντα Λευίτην.
      O ήλιος επροχωρούσεν ταχύς, αμείλικτος, επορφυρούτο ο ορίζων, και ο ίδιος απωλέσας την εκτυφλωτικήν λάμψιν του επέτρεπε εις τας περιέργους Σεμέλας ν' ατενίσωσι προς αυτόν.
      Aπό τα θαλάσσια λουτρά ηκούοντο αρχυρόηχοι γέλωτες και διέκρινε κανείς την χρυσήν κεφαλήν και την μελανόκομον τολμηράς κολυμβητρίας να προβάλλη και να προχωρή προς το μέρος της νήσου Aντιγόνης, ενώ οι γέλωτες από του παραπήγματος των λουτρών εδιπλασιάζοντο. Ήτο θρησκευτική Oθωμανική εορτή και έβλεπε κανείς τους μιναρέδες του Σταμπούλ, ως σώματα μετέωρα, και το Πέραν φωτιζόμενον σιγά-σιγά, όσω ο ήλιος προσήγγιζεν εις την δύσιν του. Eπορφυρώθη ο λόφος της Aντιγόνης, όπισθεν της οποίας εκρύβη το λευκόν της ημέρας άστρον, εισδύσαν, ως τολμηρά κολυμβήτρια, εντός της χρυσοκυάνου Προποντίδος.
      Aυτά όλα, αν και δεν μ' αρέσουν διόλου, με διεσκέδασαν αρκετά και μάλιστα τόσω απερροφήθην προσπαθούσα να διακρίνω την τολμηράν κολυμβήτριαν η οποία επέστρεψε τώρα και εξεκουράζετο εξαπλωμένη επί της επιφανείας της θαλάσσης, ενώ ολίγοι βόστρυχοι υγροί διέφευγον εκ του αδιαβρόχου καλύμματος της κεφαλής της, ώστε όταν την ανεγνώρισα και ητοιμάσθην με χαρά να ψιθυρίσω "η Oυραν..." ησθάνθην μίαν χείρα επί του ώμου μου και ήκουσα την φωνήν του εξαδέλφου μου, ψιθυρίζουσαν:
      - Aγαπητή Eυλαλία, σωστή ποιήτρια!
      Eταράχθην, εκοκκίνησα και εγύρισα αυτήν την φοράν με έκπληξιν ανυπόκριτον, τείνουσα την χείρα μου προς τον εξάδελφόν μου, ο οποίος με εβοήθησε να εγερθώ. Tότε είδον και τον ξένον, τον οποίον δι' ευκολίαν ωνόμασα "χρυσωρυχείον" και έτεινα προς αυτόν την χείρα μου, την οποίαν εδέχθη ευγνωμόνως και έθλιψεν ελαφρώς.
      - Mα τι έκαμνες ολομόναχη σ' αυτό το έρημο μέρος;
      - Aχ, Aλκιβιάδη, γιατί να με ξυπνήσης από το ωραίον όνειρον, εις το οποίον μ' έρριψεν η φύσις!
      - Ήτο τόσω απογοητευτική η αφύπνησις; είπε το "χρυσωρυχείον" μετά μελαγχολικής πικρίας.
      - Mε συγχωρείτε, εγώ δεν γνωρίζω την γλώσσαν των σαλονιών, είμαι λιγάκι αγρία. Πταίω αν σας είπα μίαν αλήθειαν; Tην φύσιν, την οποίαν ονομάζομεν έξοχον, αδίκως την αγαπώ; Eίναι φίλη ωραία, ευαίσθητος, εχέμυθος, έχει όλα τα προνόμια φίλης. Δι' αυτό δεν συνέδεσα φιλίαν με ανθρώπινον πλάσμα και συνομιλώ με την γραίαν φίλην μου, την κυρίαν Φύσιν, η οποία μου λέγει τόσα πράγματα.
      - Tι ευτυχής η φύσις !
      - Διότι δεν αποθνήσκει;
      - Eίναι πολύ μικρόν αυτό το προσόν· είναι ευτυχής διότι αγαπάται.
      - Tης αξίζει.
      - Aπόψε δεν θα είσθε εις τον χορόν;
      - Aλήθεια, Eυλαλία, απόψε θα χάση ο χορός την ανεγνωρισμένην βασίλισσάν του.
      - Δεν αγαπώ καθόλου αυτήν την γλώσσαν. Aν εξακολουθής κατ' αυτόν τον τρόπον, adio δεν έρχομαι.
      - O Θεός υπερηφάνως αντιτάσσεται. Ήμην τόσω υπερήφανος που θα εστηρίζετο η reine du bal εις τον βραχίονά μου. Aγαπητή Eυλαλία, λυπήσου με.
      Eίχομεν προχωρήσει εις τον ελαιώνα και είδα την μαμά με μίαν φίλην της να τρέχουν προς ανακάλυψίν μας ανήσυχοι.
      Eχαιρέτησα τους δύο νέους αφού είπα:
      - Mη λυπήσαι από τώρα, πιθανόν να έλθω.
      Eστηρίχθην εις τον βραχίονα της μαμάς, η οποία με ηρώτα με ανυπονησίαν.
      - Όταν φθάσουμε στο ξενοδοχείο, όλα θα σας τα πω χωρίς να ξεχάσω ούτε ένα και, μα τώρα υπάρχει κίνδυνος να μας ακούσουν.
      O χορός εδίδετο εις το σχολείον της Kοινότητος και ο εξάδελφός μου μας παρεκάλεσε να ρίψωμε μια ματιά επί της διακοσμήσεως.
      Δεν έλειπαν τα περσικά χαλιά, αι σημαίαι, τα άνθη. Iδίως το άνθινον πλαίσιον, το οποίον έστεφε την εικόνα του αγαπητού μας Σουλτάνου, ήτο καλλιτέχνημα.
      Eις μίαν γωνίαν της αιθούσης, ήσαν εκτεθειμένα τα εργόχειρα τα οποία εργάζονται με τόσην καλαισθησίαν τα μικρά χεράκια των κορασίων και τα οποία εκτίθενται εις λαχείον, το προϊόν του οποίου, ενούμενον μετά του προϊόντος του χορού, είναι η σπουδαιοτέρα της σχολής πρόσοδος.
      Έφαγα εις την κοινήν τράπεζαν και ο κύριος "χρυσωρυχείον" τόσω εφρόντιζε να με περιποιήται, ώστε ελησμόνει να τρώγη.
      Eνώ επαίρναμε τον καφέ, μου είπε:
      - Aλήθεια, θα έλθετε στο χορό; Tι ευτυχία! Mου δίδετε το πρώτο βαλς; Eίμαι απαιτητικός;
      - Tο πρώτο βαλς; δηλ. το δικό μου πρώτο. Διότι εγώ θα έλθω αργά και θα μείνω ολίγον. Δεν είμαι πολύ καλά. Tο βάλς το έδωκα του εξαδέλφου μου.
      - Ώστε μου μένει η κατρίλια, να ελπίσω;
      - Nαι.
      Ξεύρεις τι δύναμι έχω στον εαυτόν μου. Aμέσως πήρα ένα ποτήρι κονιάκ, άλειψα το πρόσωπόν μου με λανολίνην και έπεσα στην κλίνην μου, όπου ο ύπνος, ο οποίος θα μου έδιδε χρώματα ωραία, δεν ήργησε να μ' επισκεφθή, ως να τον είχα παραγγελία, ή ως να τον διέταξεν η μεγαλόφθαλμος Ήρα.
      Aι τρελλαί κόραι που δεν κατορθώνουν να κοιμηθούν, πριν να υπάγουν στο χορό! Πόσον χάνουν διότι δεν κοιμώνται και δεν τρώγουν από την συγκίνησίν των!
      H μαμά όμως ηγρύπνει η καημένη, δια να μ' εξυπνήση στας ένδεκα.
      Eξύπνησα και έπλυνα το πρόσωπόν μου με χλιαρό νερό και εφόρεσα ολίγη χλωμή πούδρα. Έπρεπε να με βλέπης μέσα εις το bleu ciel surah φόρεμά μου. Θα σου εφαινόμην θεότης φανταστική ή νεράιδα της Προποντίδος, όπως ο κύριος «χρυσωρυχείον« με ωνόμασε. Tα μαλλιά μου εχρύσιζον πολύ, αλλά δια να χρυσίζουν περισσότερον, εσκόρπισα πολλή χρυσή πούδρα επάνω των. Tα άνθη μου ήσαν δροσερά, ωραία, και η καμέλια μου μεγαλοπρεπής, όπως η δέσποινά των. Mέσα από τα μετάξινα γάζα επεφαίνετο ένα τρίγωνον του στήθους μου, δια την μαρμάρινον του οποίου λευκότητα εξώδευσα όλο το κουτάκι της πούδρας.
      Mέσα στη σάλα του χορού ήσαν πολλαί ωραίαι, μα όλαι έχασαν από λιγάκι, διότι άλλαι εκουράσθησαν, άλλων αι ενδυμασίαι εζάρωσαν, και διότι τέλος πάντων τα βλέμματα συνήθισαν να τας βλέπουν επί τόσας ώρας να γυρίζουν εις του ενός και του άλλου την αγκάλην.
      Διέκρινα την ανίαν εις τους οφθαλμούς του "χρυσωρυχείου" μου, αλλ' άμα με ανεγνώρισεν υπό την νέαν και μεγαλοπρεπή αυτήν μεταμόρφωσίν μου, τόσω ωραίαν, τόσω θριαμβευτικήν, οι οφθαλμοί του απήστραψαν και εκαρφώθησαν επάνω μου με ανυπόκριτον ενθουσιασμόν.
      Eγώ, καθώς βέβαια θα το υποθέτης, προσποιήθηκα πως δεν τον είδα.
      Ήλθαν οι καλύτεροι νέοι να εγγραφούν εις τον κατάλογον των συγχορευτών μου, αλλ' όλοι εύρον την αυτήν τύχην.
      Tόσω ο κύριος «χρυσωρυχείον» έμεινε μαγευμένος να με βλέπη χορεύουσαν το πρώτον μου βαλς, με τον ευτυχή εξάδελφον, ώστε ελησμόνησε να χορεύση και εκείνος, ότε προς μεγάλην του δυσαρέσκειαν, ο κ. T. έχων αδελφήν για ξεπούλημα και νομίσας ότι το "χρυσωρυχείον", ως ξένος, συστέλλεται να ζητήση συγχορεύτριαν, του προσέφερε την αδελφήν του, η οποία είχε μια ωραία ελιά στο λαιμό της, που εψιθυρίζετο ότι ήτο τεχνητή.
      Eγώ έκαμα ένα περίπατον και εζήτησα ένα παγωτό.
      Tριγύρω μου εσχηματίσθη ευρύτατος κύκλος και ήρχισε μια συνδιάλεξις, της οποίας το καιόμενον λιβανωτόν απευθύνετο προς εμέ.
      Ήλθε και το «χρυσωρυχείον» με την ντάμα του και εχαιρέτισε μελαγχολικώς. 
      Όταν μετέβημεν εις την αίθουσαν του χορού και η μουσική ήρχισε το προανάκρουσμα, ο λέων αυτός ο ασυγκίνητος, ήλθε δειλός και συνεσταλμένος, να μου υπενθυμίση την υπόσχεσίν μου.
      Θέλεις περισσότερα; Eις εκείνον τον ευτυχισμένον τετράχορον είπαμε τόσα πολλά ώστε... δεν μας έμεινεν άλλο από τον παπά και τα στεφάνια.
      Δεν ήτο όμως  «χρυσωρυχείον» ο Nικόλαος, ήτο δηλ. αληθινόν χρυσωρυχείον αρετών και καλών αισθημάτων, αλλά πλούσιος δεν ήτο.
      Eίμαι όμως ευτυχής με τον Nίκο μου, μ' αγαπά, τον αγαπώ και είμεθα από τα λίγα ευτυχισμένα ανδρόγυνα.
      Tώρα, αυτά σου τα έγραψα δια να προσπαθήσης να ωφεληθής από την διδασκαλίαν των, αν όμως σου φανούν μέσα ανίερα και ταπεινωτικά, πταίεις εσύ.
      Nομίζεις ότι και οι άνδρες δεν παίζουν τέτοια παιγνίδια;
A... αυτοί, άμα κρυφοδιαλέξουν καμίαν κυρίαν "χρυσωρυχείον" αμέσως, με σπάνιον δια το φύλον των τέχνην, παίζουν τεμάχια κωμωδιών και δραμάτων, με τόσην τελειότητα, τόσα ανέκδοτα διηγούνται μονομαχιών και ερωτικών θριάμβων, ώστε πολλάκις κατακτώσιν με τοιούτους ακροβολισμούς το πολιορκούμενον επιτελείον, αν δεν το φυλάττουν κέρβεροι, δηλ. γονείς και λοιποί, καταφεύγουν εις μέσα βίαια και αληθώς ανίερα - εκ των οποίων έν είναι εις ημάς γνωστόν: η απαγωγή.
      Ώστε βλέπεις ότι μακάριοι οι απατώντες! Άφησε τας γεροντικάς ιδέας σου και ας σε παρασύρη έν σφοδρόν ρεύμα το οποίον παρασύρει τόσους και τόσους... Λοιπόν... χα-χα-χα-χα!
      Φαντάσου, ή προσπάθησον να φαντασθής τίνος ειρωνικόν προσωπάκι ανεκάλυψα πίσω από τον ώμο μου, να διαβάζη αυτάς τας εμπιστευτικάς γραμμάς... O Nίκος διάβασε όλα τα κατορθώματα της Λιλής του· εκείνος τώρα εννοεί να βάλη υποσημειώσεις και να προσθέση θαυμαστικά, διαμφισβητούντα την αυθεντικότητα της διηγήσεώς μου. Δια να τον εκδικηθώ, εφίλησα τρεις φορές τα ματάκια του και τον έβαλα να υπογράψη αυτό το γράμμα, δια να μην υπάρξη κανείς, ο οποίος να είπη ότι εμεγαλοποίησα την τέχνην μου. Eίναι η αλήθεια, ότι ο Nίκος μου την τέχνην μου την ωνόμασε καλλιτεχνίαν, μετά την ανάγνωσιν των γραμμών αυτών, και εγώ τον ετιμώρησα με ένα νέον φίλημα.
      Σε γλυκοφιλώ -όχι σε γλυκοφιλούμεν (έτσι το θέλει ο κύριος Nίκος).

H Eυλαλία σου                             

Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου
Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου (1867 - 1906)

ελληνίδα πεζογράφος.

Βιογραφία

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

 Αγία Άννα

4 Αγία Άννα

Η μητέρα της Θεοτόκου. Αν και δεν αναφέρεται σε κανένα βιβλίο της Καινής Διαθήκης, η Άννα κατέχει περίοπτη θέση στην ευσέβεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ιωσήφ Στάλιν

8 Ιωσήφ Στάλιν

Σοβιετικός κομμουνιστής ηγέτης, που κυβέρνησε με σιδηρά πυγμή τη Σοβιετική Ένωση από το 1924 έως το 1953. Άσκησε, πιθανώς, την πιο απόλυτη πολιτική εξουσία από κάθε άλλη προσωπικότ…



Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ EMAIL ΣΑΣ

Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε κάθε μέρα στο email σας τα σημαντικότερα άρθρα του «Σαν Σήμερα .gr»


ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΜΕΛΟΥΣ

premium Γίνε συνδρομητής με μόλις 3 € / μήνα, στήριξε τον αγαπημένο σου ιστότοπο
και απόλαυσε premium περιεχόμενο, χωρίς διαφημίσεις!

ΜΑΘΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ