Η ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων

Λονδίνο 1948

Με την Ευρώπη να μετράει ακόμη τις πληγές της από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1948 διεξήχθησαν με λιτό τρόπο στο Λονδίνο, από τις 29 Ιουλίου έως τις 14 Αυγούστου. Ήταν οι δεύτεροι που διοργάνωνε η βρετανική πρωτεύουσα και οι πρώτοι μετά το 1936. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1940 και του 1944 ματαιώθηκαν, λόγω του πολέμου.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου πήραν μέρος 4.104 αθλητές (3.714 άνδρες και 390 γυναίκες) από 59 χώρες. Αποκλείστηκαν η Γερμανία και η Ιαπωνία, οι χώρες που αιματοκύλισαν τον κόσμο και θεωρήθηκαν υπεύθυνες για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. H Σοβιετική Ένωση, αν και προσκλήθηκε, δεν έλαβε μέρος με απόφαση του Στάλιν, που δεν ήθελε να ρισκάρει μία ήττα από τους Αμερικανούς, όπως αναφέρουν κάποιοι ιστορικοί.

Οι Βρετανοί κατάφεραν να προσδώσουν νέα στοιχεία στους Ολυμπιακούς Αγώνες, σε κάποιους τομείς, όμως έγιναν βήματα προς τα πίσω. Πολλοί χαρακτήρισαν τους αγώνες «σπαρτιάτικους», καθώς τίποτα δεν έλειπε, αλλά όλα ήταν λιτά. Το «Γουέμπλεϊ» έμεινε όρθιο παρά τους βομβαρδισμούς, όμως καμία νέα εγκατάσταση δεν χτίστηκε. Πολλά κυβερνητικά κτίρια χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες των αγώνων και κυρίως του Τύπου.

Στο αγωνιστικό μέρος, τα περισσότερα μετάλλια κατέκτησαν οι ΗΠΑ, συνολικά 84 (38-27-19), έναντι 44 της Σουηδίας (16-11-17) και 29 της Γαλλίας (10-6-13). Μορφή των αγώνων, η 30χρονη ολλανδέζα Φάνι Μπλάνκερς - Κουν, με 4 χρυσά μετάλλια στο στίβο (100 μ, 200 μ, 80 μ. μετ’ εμποδίων και 4x100 μ.).

Η Ελλάδα, καθημαγμένη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και με τον Εμφύλιο Πόλεμο εν εξελίξει, έδωσε το «παρών» με 60 αθλητές και μία αθλήτρια την Κυπρία Δομνίτσα Καβουνίδου - Λανίτου, χωρίς να κατακτήσει κάποιο μετάλλιο.