Επίγραμμα

Ελλάδα, που φέρνεις στους γαλάζιους ατμούς
την πίσσα της ανησυχίας, δεν σε ακούω πια
Ούτε τις χάλκινες σφυρίχτρες
Μόνο φρένα ασυνάρτητα
Ύαινες σπαρασσόμενες
και επιθετικά ανθρώπινα πορτρέτα
Σε βλέπω, θα ήθελα να πω, Λευκή Ελλάδα
όπου αντιοξειδωτικά λευκαίνουν χρήματα
τα κρίματα, τα ελληνικά σου
Ακόμη δεν σου επιβλήθηκαν τα αγγλικά;

Στην κρίσιμη στιγμή σου ούτε η γη ούτε τίποτα
δεν θ’ ανοίξει κάτω από τα πόδια σου
Και δεν θα καταλάβεις ποιος έσπασε τα γόνατά σου
και πώς τα θλιβερά οστά σου
ξεπρόβαλαν στα διάφανα χαρτιά της νυχτερίδας
σε μια σβησμένη αποστροφή στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως
Και περιορίζομαι στα νεύρα καθώς αρχίζω να ρωτώ
τι γράφω και για ποιον;
Για τη μεταθανάτιά σου αδερφή;
Την Doppelgänger σου; Για ‘μένα, ήδη διπλός;
Μη με ρωτάς, μου απαντάς
Όπως το ξύλο, στέγνωσε αφήσου πρόθυμα στην πλάνη
σα να επέτρεπε διασκελισμό σα να ‘τανε απέναντι νησί
σα να σου έγνεφε απ’ τη σημαία μου η Αριάδνη
Ποιον χρόνο επέλεξες να ζεις;

Με εξαγριώνεις και του θηρίου μου την τάση, επιτείνεις
και από την παλιά σου ευωδία – πριν το αμάρτημα του Αδάμ –
σε οσμίζομαι αμαρτωλή και σάπια
Δαγκώνομαι, μπας και το αίμα μου φτάσει στο μέλλον
Σκύβω και γλύφω παραίσθηση και πόδια
απ’ όπου κρέμομαι και εκμετρώ
Τα ελληνικά του ονόματός σου
θαρρείς και μου έγιναν σκοπός
Έχεις ακόμα το δικαίωμα να λες τη λέξη «ομορφιά»;
Να λιάζεσαι σ’ ένα παγκάκι πέτρινο
με τις Αλκυονίδες;
Και το δελφίνι σου – ανάμεσα Αίγινα και Μονή –
να καμαρώνεις;
Να γράφεις με μπογιά, στη μάντρα
ΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Μαργαριτάρια ρίχνεις στους χοιροβοσκούς
όταν κρεμούν απ’ το καρφί τη ρεντιγκότα
ενώ Μαυρομιχάλη και Ακρίτα Διγενή γωνία
το αγραμμοφώνητο γκράφιτι:
Έχουμε πόλεμο με την Ελλάδα

Τοπίο των δεινών της ζωής μου σε προϊστορικές ταφές
όπως δεν τις προσδιόρισα ποτέ
στο μαύρο πέλαγος με τα πανιά του Αιγέα
στα μαύρα νεκρώσιμα για τον ξεχασμένο βασιλέα
στις κολώνες της ΔΕΗ μπρος απ’ το καμένο «Αττικόν»

Υπάρχουν άραγε
ανάμεσα στις ξεχαρβαλωμένες γραμματοσειρές
του Αδαμάντιου Κοραή και του αντιμονίτη
τα φίδια του Ασκληπιού;
Η κρίση πανικού; Η καταπληξία;
Στομωμένη χώρα
Ναξιώτισσα νταντά
με οικόπεδο εκτός σχεδίου
Όπως στα Επιφάνεια, θα αναφανείς
όταν εις τα οπίσω στρέφεται ο Ιορδάνης
κι ο νους σου γίνεται αφανής
Και να διδάξεις τα δάκρυα της Stabat Matter
στο νεκροκρέβατο του Περγκολέζι,
Μητέρα είσαι εσύ;
Ή μητριά;

Γιώργος Βέλτσος (γ. 1944)

έλληνας καθηγητής της κοινωνιολογίας, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ EMAIL ΣΑΣ

Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε κάθε μέρα στο email σας τα σημαντικότερα άρθρα του «Σαν Σήμερα .gr»


ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΜΕΛΟΥΣ

premium Γίνε συνδρομητής με μόλις 3 € / μήνα, στήριξε τον αγαπημένο σου ιστότοπο
και απόλαυσε premium περιεχόμενο, χωρίς διαφημίσεις!

ΜΑΘΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ