Βραβεία Γκράμι

Τα Βραβεία Γκράμι (Grammy Awards) αποτελούν το λαμπρότερο γεγονός στην παγκόσμια μουσική βιομηχανία και διαθέτουν αντίστοιχο κύρος με τα κινηματογραφικά Βραβεία Όσκαρ.

Αρχικά ονομάζονταν Βραβεία Γραμμοφώνου (Gramophone Awards) και θεσμοθετήθηκαν από τη Δισκογραφική Ακαδημία, την ένωση των αμερικανών επαγγελματιών που δραστηριοποιούνται στο χώρο της δισκογραφίας.

Σήμερα, διακρίνονται σε 83 κατηγορίες και 23 μουσικά είδη, και απονέμονται συνήθως το Φεβρουάριο κάθε χρόνου στο Λος Άντζελες. Οι νικητές αναδεικνύονται κατόπιν ψηφοφορίας από τα μέλη της Ακαδημίας, και όχι με βάση τη δημοτικότητα, τις πωλήσεις ή την πορεία τους στους πίνακες επιτυχιών. Ως έπαθλο λαμβάνουν ένα επίχρυσο αγαλματίδιο ενός γραμμοφώνου.

Τα πρώτα Βραβεία Γκράμι ανακοινώθηκαν στις 4 Μαΐου του 1959. Τραγούδι της Χρονιάς αναδείχθηκε το «Nel Blu Dipinto di Blu» του Ντομένικο Μοντούνιο, ενώ το βραβείο για το Άλμπουμ της Χρονιάς απονεμήθηκε στον Χένρι Μαντσίνι, για τη μουσική του στην ταινία του Μπλέικ Έντουαρντς «Peter Gun». Ως το 1979 ο Μαντσίνι κέρδισε άλλα 19 βραβεία.

Το ρεκόρ των περισσότερων βραβείων στην ιστορία του θεσμού κατέχει ο ουγγροαμερικανός μαέστρος Γκέοργκ Σόλτι, διευθυντής της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σικάγου επί 22 χρόνια. Κέρδισε 31 Γκράμι και ως το θάνατό του το 1997 ήταν υποψήφιος άλλες 74 φορές.

Το ρεκόρ βραβείων για ένα και μόνο δίσκο κατέχουν από κοινού με 9 Γκράμι, οι U2 με το «How to Dismantle an Atomic Bomb» (1984) και οι Santana με το «Supernatural» (2000).

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, ο «βασιλιάς του ροκ» Έλβις Πρίσλεϊ έχει κερδίσει μόνο τρία βραβεία, οι Beatles οκτώ και οι Rolling Stones δύο ­ και αυτά τη δεκαετία του ενενήντα. Οι Doors δεν κέρδισαν ποτέ Γκράμι, παρά το γεγονός ότι ο Χοσέ Φελιτσιάνο κέρδισε ένα το 1968 διασκευάζοντας τη γνωστή επιτυχία τους «Light My Fire».

Ο μοναδικός έλληνας που έχει κερδίσει Γκράμι και μάλιστα δύο είναι ο δημοσιογράφος και σκιτσογράφος Θανάσης Αλατάς το 2010 για τραγούδι του ράπερ Jay Z «Run this Town».To συγκεκριμένο τραγούδι περιέχει ένα απόσπασμα (sampler) από το κομμάτι «Κάποια ημέρα στην Αθήνα» («Someday in Athens») , που έγραψε ο Αλατάς το 1976 για τον πρώτο και μοναδικό δίσκο του ροκ συγκροτήματος «Τα 4 Επίπεδα της Ύπαρξης».