Η Μαγδαληνή

Μες σε παλάτια, που σα σπήλια αντήχαν απ' τις μουσικές 
κιι αστράβαν απ’ τα μέταλλα και τα δεμένα φώτα, 
στα μάγουλά μου, που κανείς δεν τα είδεν ήλιος, οι μοσκιές 
γλίστρααν με λάγγεμα πολύ και τα δάγκωναν σαν οχιές· 
στην κρουσταλλένια μου φωνή θαμπή εγλιστρούσε νότα.

Στην τεσσεροβασίλεφτη Γιουδαία εγώ μουν η Πηγή : 
του κόρφου μου τ’ αμάραντα και μοσκοβόλα κίτρα. 
Ωσάν τη φλόγα του κορμιού μου άλλη δε γνώρισεν η Γη, 
σαν της αγκάλης μου μεστή καμιά δεν ύπαρχε σιγή. 
Ο έρωτάς μου νίκαγε τη Ρώμη τη νικήτρα…

Σκοτάδια είτανε μέσα μου, ξέρα μεγάλη κι αμμουδιά 
και στα γλυκά τα χείλια μου πικρά πολύ τα γέλια. 
Και μου τινάζαν άξαφνα τ' αγνώστου φόβοι την καρδιά 
και μου κοβόταν η αναπνιά μέσ' σε φορέματα φαρδιά- 
απ’ του θριάμβου την κορφή μακριά βλεπα συντέλεια.

…………………………………………………………..

Δεν ήταν άξαφνη αστραψιά. Τούτο συνέβη αργά, σιγά…
Ωραίος δεν είσουν, τίποτα δεν είχες πάνω σου άξο ! 
Κοίταγες χάμου τα χαλίκια, ως μίλαγες σιγά κι αργά. 
Την τρίτ’ ή τέταρτη φοράν άρχισε ο νους μου να ριγά, 
κι  ως σήκωσες τα μάτια σου, δε βάσταα να κοιτάξω.

Κι ένιωσα ορμή ασυγκράτητη στα πόδια σου να κυλιστώ· 
Είδα να σειέται μέσα μου ψυχή παρθένα ως τώρα. 
Την εφτυχιά τη γνώρισα στο δόσιμο χωρίς μιστό, 
τη λεφτεριά, στο σκλάβωμα σε κάποιο ιδανικό σωστό 
και την υπέρτατ' ηδονή στον πόνον, -άξια γνώρα.

Και στους φτωχούς μοιράζοντας τα υπάρχοντά μου (ασημικά,
διαμαντικά, μεταξωτά, μπαξέδες και παλάτια) 
τα βήματά σου ακλούθησα, που κι' αν τα σβηούσε ταχτικά 
στον άμμ' ο αγέρας του βραδιού, σα φώτα μένανε γλυκά 
για πάντα σ' άμμο και ψυχή και σ' ακοές και μάτια.

Πράματα νέα δεν έλεγες κι' ούτε, με λόγια νέα, παλιά. 
Από πολλούς κι' από καιρούς όλα ήταν ειπωμένα. 
Μα χες τη δύναμη ν' ακούς των ουρανών τη σιγαλιά 
κι όλα για σένα (κι άψυχα κι' άνθρωποι) διάφανα γιαλιά 
και διάφαν’ η καρδιά του Θεού για σένα - και για μένα !

Κανείς (και πλήθη και σοφοί και μαθητάδες και γονιοί) 
δεν ξάνοιγε το σπαραγμό στα θάματά σου πίσω 
κι’ αν πρόσμενες το λυτρωμό σου από την άδικη θανή, 
εγώ μονάχα το νιωσα, που ήμουνα λάσπη και κοινή, 
πόσο, Χριστέ σουν άνθρωπος ! Κι' εγώ θα σ’ αναστήσω !

Κώστας Βάρναλης
Κώστας Βάρναλης (1884 - 1974)

Ποιητής, συγγραφέας, κριτικός, μεταφραστής και εν γένει διανοούμενος της Αριστεράς, ο Κώστας Βάρναλης μας κληροδότησε ορισμένα σημαντικά έργα, όπως τις ποιητικές συνθέσεις «Το φως που καίει» (1922) και οι «Σκλάβοι Πολιορκημένοι» (1927), τη ριζοσπαστική μελέτη «Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική» (1925) και το πολύκροτο αφηγηματικό έργο « Η αληθινή απολογία του Σωκράτη» (1931).

Βιογραφία

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ EMAIL ΣΑΣ

Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε κάθε μέρα στο email σας τα σημαντικότερα άρθρα του «Σαν Σήμερα .gr»


ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΜΕΛΟΥΣ

premium Γίνε συνδρομητής με μόλις 3 € / μήνα, στήριξε τον αγαπημένο σου ιστότοπο
και απόλαυσε premium περιεχόμενο, χωρίς διαφημίσεις!

ΜΑΘΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ