Η Χαρά

Είναι ώραι, στιγμή Παραδείσου, 
ότε φάσματα παύουν θολά, 
και τα πάντα θεάται καλά 
             η ψυχή σου.

Φεύγει τότε ο νους και η κρίσις ·
ή καρδία γλυκύθυμος ζη, 
και μ’ αυτήν εορτάζει μαζί
             όλ’ η Φύσις.

Πλημμυρίς αισθημάτων ωραίων 
αναπάλλει το στήθος γλυκύ,
και καλείσαι και είσαι εκεί
             Ανακρέων.

Η νεότης λαμπρά σε ποτίζει
θείον νέκταρ αφάτου χαράς,
και των πόθων ευώδης βορράς
             παιανίζει.

Η ψυχή αναλύετ’ εις μύρον, 
και θανάτους, θεούς λησμονείς,
και μεθύσκεις εντός ηδονής
             ως ονείρων.

Σταματά η ζωή παραφόρως
ευθυμούσα φαιδρά, ως ευρών
σταματά προσχαρής θησαυρόν 
             οδοιπόρος.
 
Πλην πριν έτι καλώς εννοήσω 
ότι έχαιρον, φεύγ’ ή χαρά!
Φευ! καθώς αστραπή τις περά...
            Πώς θα ζήσω;

Η χαρά μας εδώ η βραχεία 
αντανάκλασις είναι αυτής,
ην συ άνω, Θεέ μου, κρατείς;
             Φαντασία...

Την χαράν — θεωρώ ειρωνείαν·
μετά μέλιτος γεύσιν πολλήν 
τα λοιπά ανευρίσκεις χολήν 
             καί ανίαν.