Η εορτή της Σκηνοπηγίας

Μια από τις τρεις μεγάλες εορτές της Ιουδαϊκής θρησκείας (Sukkot στα εβραϊκά), μαζί με το Εβραϊκό Πάσχα (Pesach) και την Εβραϊκή Πεντηκοστή (Shavuot). Διαρκεί επτά ημέρες, αρχής γενομένης από την 15η ημέρα του μηνός Τισρί (βράδυ της 23ης Σεπτεμβρίου – απόγευμα της 30ης Σεπτεμβρίου το 2018) σύμφωνα με την εντολή του Θεού: «εορτήν σκηνών ποιήσεις σε αυτώ επτά ημέρας» (Δευτερονόμιο, ιστ' 13).

Η εορτή σηματοδοτεί το τέλος του γεωργικού κύκλου και κατά την διάρκεια της οι Ισραηλίτες δοξολογούν και ευγνωμονούν τον Θεό όχι μόνο για την συγκομιδή των καρπών της γης, αλλά και για την συμβολή του στην Έξοδό τους από την Αίγυπτο και την διαμονή τους σε σκηνές στην έρημο του Σινά για 40 χρόνια.

Γι’ αυτό κατά την διάρκεια της εορτής κατασκευάζονται σκηνές (sukkot) από πράσινους κλώνους, οι οποίες στήνονται είτε προαύλιο είτε στον κήπο ή στην ταράτσα του σπιτιού. Η σκηνή (sukkah), υπενθυμίζει στον πιστό το πρόσκαιρο της ζωής στη γη και την προστασία που παρέχει ο Θεός στον εβραϊκό λαό όχι μονάχα στην έρημο αλλά και σε όλες τις ερήμους της Διασποράς.

Σύμφωνα με τις επιταγές της Βίβλου (Λευϊτικόν, κγ’ 40), ο κάθε πιστός κρατά το Λουλάβ (ένα μπουκέτο που αποτελείται από ένα κλαδί φοίνικα, τρία κλαδιά μυρτιάς, δύο κλαδιά ιτιάς και ένα κίτρο), το οποίο κουνάει και αναπέμπει προσευχές στον Δημιουργό είτε στην σκηνή είτε στην συναγωγή. Μέσα στην σκηνή κάθε σπιτιού λαμβάνουν χώρα τα οικογενειακά γεύματα, εκτός και εάν βρέχει.

Η εορτή της Σκηνοπηγίας αναφέρεται και στην Καινή Διαθήκη και συγκεκριμένα στο έβδομο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. «Της εορτής μεσούσης» ο Ιησούς μετέβη κρυφά στην Ιερουσαλήμ , όπου δίδαξε και θαυμάστηκε από τα πλήθη. Πολλοί Χριστιανοί γιόρταζαν την Σκηνοπηγία μέχρι τον 4ο μΧ αιώνα, οπότε η εορτή θεωρήθηκε αιρετική μέσα από τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας (Ιωάννης ο Χρυσόστομος).