Αναδυομένη

Στο ρόδινο μακάριο φως, νά με, ανεβαίνω της αυγής,
                    με σηκωμένα χέρια·
η θεία γαλήνη με καλεί του πέλαου, έτσι για να βγω
                    προς τα γαλάζια αιθέρια·

μα ω οι άξαφνες πνοές της γης, που μεσ’ στα στήθια μου χιμάν
                    και ακέρια με κλονίζουν!
Ω Δία, το πέλαγο ειν’ βαρύ και τα λυτά μου τα μαλλιά
                    σαν πέτρες με βυθίζουν!

Αύρες, τρεχάτε, - ω Κυμοθόη, ω Γλαύκη, - ελάτε, πιάστε μου
                    τα χέρια απ’ τη μασκάλη.
Δεν πρόσμενα, έτσι μονομιάς παραδομένη να βρεθώ
                    μεσ’ στου Ήλιου την αγκάλη…